დრო მშვიდობისა იაპონიას

დღეს შუადღისას შუა ლექციაზე მორიდებით ავიწიე ხელი, ფილმებზე მსჯელობაში გართულ ლექტორს შეძლებისდაგვარად შესაძლებელ მომენტში გადავწყვეტინე სიტყვა და ვთხოვე - შეიძლება წავიდე?
მოწიწებული ღიმილიც არ დამვიწყებია და ჩემმა ლექტორმაც ღიმილითვე დამრთო წასვლის ნება. (სანამ კარს გავიხურავდი, გავიგონე, როგორ განაგრძო ფილმზე მსჯელობა)
უნივერსიტეტიდან რუსთაველისკენ გზად აფთიაქში შევირბინე.
-გამარჯობა, პირბადე მინდა თუ გაქვთ.
-რამდენი?
-ერთი.
გაკვირვებული სახე.
-25 თეთრი, ინებეთ.
სასწრაფოდ ჩავჩურთე ჩემი შენაძენი ისედაც ათასი რამით გავსებულ ჩანთაში და ისევ რუსთაველისკენ წავედი. გზაში ვფიქრობდი, რაში დაეხმარება იაპონიას ჩვენ მიერ რამდენიმე წუთში მოსაწყობი ფლეშ-მობი, ან საერთოდაც მსოფლიო სოლიდარობა. კონკრეტულად არაფერში. მაგრამ, ალბათ, ის ფაქტი, რომ მსოფლიო შენ გვერდითაა, თავისთავად სანუგეშოა.
ჩვენ მიერ გამოსახატი სოლიდარობის ფორმა კი საკმაოდ ორიგინალურად მეჩვენება. უნდა დავდგეთ მუხლებზე, პირბადეებით და იაპონურად მივესალმოთ გამვლელებს. ვფიქრობ, ამით სხვებსაც შევახსენებთ იაპონურ ტრაგედიას (მგონი არავის სჭირდება შეხსენება, მაგრამ მაინც) და იმასაც დავანახებთ, რომ ჩვენ გვახსოვს და განვიცდით.
დათქმულ დროზე ცოტა ადრე მივედი. ჩემი მეგობრები უკვე იკრიბებოდნენ. ცოტა ხანში კი ორგანიზატორმა, რომელმაც 20-30 მონაწილე facebook-ის საშუალებით შეკრიბა, დაწყების ნიშნად ხმამაღლა დაიძახა "კონიჩიუა".  ყველანი დავდექით მუხლებზე. გაკვირვებულ გამვლელებს თავის დაკვრით ვესალმებოდით (რა თქმა უნდა, იაპონურად). ვცდილობდი თვალებით მომეძებნა ადამიანი, რომელიც მიყურებდა, რომ მეც თავი დამეკრა. (პირბადის შიგნიდან სუნთქვის გამო სათვალე მეორთქლებოდა და მაბნევდა, მაგრამ მაინც ვცდილობდი)

ხალხის რეაქცია განსხვავებული იყო. ზოგმა სურათების გადაღება დაიწყო. რამდენიმე ახალგაზრდა შემოგვიერთდა. ზოგმა გაიკვირვა, ზოგი ვერც მიხვდა რა გვინდოდა, ზოგი მიხვდა. ზოგი გაჩერდა და უბრალოდ ყურება დაგვიწყო (მოვლენების შემდგომ განვითარებას ელოდებოდა, ალბათ) ზოგმა თვითონაც სიამოვნებით დაგვიკრა თავი და მოგვესალმა.
რამდენიმე წუთში უბრალოდ ავდექით, მოვიხსენით პირბადეები და გავიფანტეთ.
რა თქმა უნდა, ჟურნალისტების გარეშე არაფერი მომხდარა :) დაგვაკვირდნენ, გადაიღეს, ინტერვიუები ჩაწერეს. ჰო, კინაღამ დამავიწყდა, თავად ეს ფლეშ-მობი ჟურნალ "დრო მშვიდობისას" რედაქციის მიერ დაიგეგმა.

P.S.დრო მშვიდობისა, ეს ისაა, რაც ახლა ნამდვილად სჭირდება იაპონიას.

ჩემი როიალია და სადაც მინდა იქ დავდგამ

12 წლიდან ჟურნალისტობა მაქვს გადაწყვეტილი. სხვა პროფესიაზე არც არასდროს მიფიქრია. მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრების განმავლობაში ვისმენ ასობით მოსაზრებას იმის შესახებ, თუ როგორი უნდა იყოს კარგი ჟურნალისტი. ზოგი რას ფიქრობს, ზოგი რას მირჩევს, ზოგი რას მასწავლის. რამდენიმე კრიტერიუმი კი ყველგან უცვლელია - კომუნიკაბელურობა, წერის ნიჭი, ობიექტურობა…

სკოლის ასაკში რამდენიმე წრეზე დავდიოდი. ამ წრეებზეც და ახლაც -  უნივერსიტეტში ვსწავლობ, როგორ ვიყო ობიექტური, მიუკერძოებელი, როგორ გავაშუქო თანაბრად ყველა მხარე, როგორ არ დაეტყოს სტატიას ჩემი აზრი. რა გამომდის ან არ გამომდის, სხვა საკითხია. ამ შემთხვევაში მთავარი ისაა თუ რა პრობლემას წავაწყდი სულ ცოტა ხნის წინ.

მგონი ჯერ ერთი თვეც არაა, რაც ბლოგი გავაკეთე (გადაწყვეტით დიდი ხანია გადავწყვიტე, მაგრამ თავის მობმა უნდა ყველაფერს). ერთი შეხედვით უადვილესია ბლოგზე წერა. გაქვს სივრცე, სადაც ჟურნალისტიც ხარ და რედაქტორიც. თემის შერჩევა ერთ პრინციპს ექვემდებარება - რაც ბლოგის მფლობელს (გინდ ავტორს) მოესურვება. შეგიძლია წერო ყველაფერი, რაც შენი აზრით აქტუალურია, და მკითხველს დააინტერესებს, ან შეიძლება არ დააინტერესოს, მაგრამ შენ ასე მოგინდა. მოკლედ, შენი როიალია და სადაც გინდა იქ დადგამ :) ჰა, ბურთი და ჰა, მოედანი (თუ როგორც არის)

ეს ერთი შეხედვით. ორი (ან მეტი) შეხედვით კი რა მოხდა? დავწერე ერთი სტატია (დიახ, სტატია და არა პოსტი) მერე მეორე, მესამე და ასე… ერთ დღესაც, როცა მეგობარს გამოქვეყნებამდე წავაკითხე, მითხრა, რომ სერიოზული ჟურნალისტივით ვწერ და ბლოგისთვის ცოტა სხვა რამეა საჭირო.

მართალია და მგონი ამას ვერც ვამჩნევდი, სანამ პირადად არ გადავაწყდი (უფრო სწორად კი, ვერ ვაცნობიერებდი).

ბლოგზე საგაზეთო სტატიის წერა, მგონი, ისევე სასაცილო გამოვა, როგორც ის, რომ ერთ დღესაც დიკო ჯოჯუამ (ან რომელიმე მსგავსმა) ეთერში გვითხრას, დღეს პარლამენტში ძალიან საინტერესო სხდომა გაიმართა , დიდი ხნის უნახავი ბევრი მეგობარი ვნახე და კარგი იქნება თუ ხშირად ჩატარდებაო. P.S.-ად კი დათო კიკალიშვილმა დაამატოს, ყველაზე ძაან ბაქრაძის გამოსვლა მომეწონა, დღეს რაღაც საყვარელი იყო და ჯონდიზეც მაგარი ვიხალისეო.

ხო, სოციალური მედია, კერძოდ კი ე.წ. ბლოგინგი ის მოვლენაა, რომელმაც გვაიძულა მანამდე არსებულ მედიას “ტრადიციული ჟურნალისტიკა” ვუწოდოთ.

წერე შენი აზრი მოვლენების, პრობლემების და საერთოდ რის შესახებაც გინდა

P.S. მგონი მოვახერხე სისხლში გამჯდარი ტრადიციის დარღვევა (რომელმაც კინაღამ დეპრესიში ჩამაგდო) და “გავიხსენი” :)

როიალის მფლობელი კიარადა ბლოგის ავტორი :)

5 მარტი

1993 წლის 5 მარტს ბედნიერი დღე გამითენდა. თბილისის რომელიღაც სამშობიაროში ის დაიბადა. მე მაშინ წლის და რამდენიმე თვის ვიყავი.
მე ვიზრდებოდი ნუცუბიძეზე. ის - კანდელაკზე.
მე ვიყავი ქაჯი გოგო. ის - არა.
მე ეზოში შტაბი მქონდა და ხეზე დავდაყირა ჩამოკიდება მიყვარდა. ის სახტუნაოთი თამაშობდა.
მე ჩემს ბარბის კაბებს ვუკერავდი. ის ვარდისფერი პანდათი თამაშობდა.
მე სკოლაში მივედი. ის 4  წლის იყო. დანა-ჩანგლით ისწავლა ჭამა და წიგნების კითხვა.
მე ხანდახან "ვახალტურებდი" გაკვეთილებს. ის ბეჯითი მოსწავლეა.
მე კომპიუტერთან ვჯდებოდი. ის კომპიუტერთან ჯდებოდა.
მე მივწერე ერთხელ skype-ში: სანდროს მალე დასვამ? ის აღშფოთდა და მითხრა: არა.
მე არ ვიცოდი რა მეკეთებინა და დავიწყე უცნობ გოგონასთან ლაპარაკი. მან, შიძლება, იცოდა, რაც უნდა ეკეთებინა, მაგრამ მაინც დაიწყო უცნობ გოგოსთან ანუ ჩემთან ლაპარაკი.
მე როცა ცუდად ვარ, ის მეხმარება.
მე როცა ცრემლები მომდის, ის მწმენდს.
მე როცა კარგად ვარ და ხშირად ვსულელობ, ის მისმენს და მიგებს.
მე, როცა ახალი რაღაც მოხდება, პირველ რიგში მასთან გავრბივარ. ის ყოველთვის მზადაა ჩემი (ხშირად) მრავალსაათიანი ლაქლაქის მოსასმენად.
მე მისი მობილურის კონტაქტებში პირველი ვწერივარ. ის ჩემი მობილურის კონტაქტებში პირველი წერია. (ბუნებრივია, ჩვენი სახელები ხომ ა-ზე იწყება :)
მე რომ რუსული კარგად არ ვიცი, ის ყველაფერს მითარგმნის (სამი წიგნის გადათარგმნა და დაწერა ხუმრობა არ გეგონოთ :)
მე რომ რაღაცას ვერ ვპოულობ, ის ეძებს და მიგზავნის.
მე რომ ჭირდება, ის ყოველთვის ჩემთანაა.
მე რომ ჩვეულებრივად ვარ, ის მაინც ჩემთანაა. :)
მე რომ ვზარმაცობ, ის მამეცადინებს.
მე რომ გამოცდების მეშინოდა, ის ჩემთან რჩებოდა, გულზე ხელს მადებდა და მაწყნარებდა.
მე რომ მტკივა, ის მარჩენს.
მე რომ მცივა, ის მათბობს.
მე მისი მეგობარი ვარ. ის ჩემი მეგობარია.
მე ამ სიას ვერასდროს დავამთავრებ. ის ახლა მეტყოდა, ნუ სულელობო. <3
მე მალე თინეიჯერი აღარ ვიქნები. ის დღეს 18 წლის გახდა.

გილოცავ, ანუც. მე შენ ძალიან მიყვარხარ!

"მარათონი" საგნებისთვის და დროში მოგზაურობის აუცილებლობა

ახლოვდება მეორე სემესტრის დასაწყისი და დაიწყო დიდი მღელვარება საგნების არჩევა-ვერარჩევასთან დაკავშირებით. ყველა მხრიდან: სტატუსიდან, მესიჯიდან თუ უნივერსიტეტის ეზოდან ისმის წუხილი, წუწუნი, მოთქმა და გოდება იმის გამო, რომ რომელიმე კონკრეტულ საგანზე ადგილები აღარაა, ვერ მოასწრეს არჩევა, ახლა რაღა გვეშველება და ასე შემდეგ. ზოგი ახერხებს ადგილშევსებულ ჯგუფში ტუტორების მეშვეობით ჩაეკვეხოს, ზოგი ვერა, ზოგს საერთოდ არ აფიქრდება ამდენი. შედეგად კი 50 კაციან ჯგუფში უკვე 91 ვართ. (არა, სტუდენტებს კი არ ვსაყვედურობ, წინა სემესტრში მე თვითონ 93-ე ვიყავი)
ისმის კითხვა - რატომ?
რამდენიმე დღის წინ ჩემი ჰუმანიტარულფაკულტეტელი მეგობრები ვნახე, რომლებიც ძალიან მშვიდად და აუღელვებლად მიდიოდნენ მეხუთე კორპუსში საგნების ასაღებად. ჩემს კითხვაზე - იქნებოდა თუ არა ადგილები დარჩენილი, გაოცება ვერ დამალეს. უფრო მეტიც, რატომ არ უნდა იყოსო, მკითხეს. მაშინ, როცა მე და ჩემი ჯგუფელები 16 თებერვალს ლამის მთელი დღე ჩასაფრებულები ვისხედით საკუთარ კომპიუტერებთან და სისტემატურად "ვარეფრეშებდით" sms.tsu.ge-ს.
მაგრამ ამას კიდევ რა უშავს. ის იყო დასაძინებლად ვაპირებდი წასვლას, რომ როგორც იქნა გაიხსნა საგნები (კიდევ კარგი არ წავედი). ნამდვილ მარათონში ჩაბმის შემდეგ ავირჩიე სასურველი საგნები. ზუსტად 15 წუთში (ან ცოტა ნაკლებში) ყველა ადგილი შეივსო.
მაგრამ, რა თქმა უნდა, ყველაფერი ამით არ დამთავრებულა.. ალალ ბედზე მონიშნული ჯგუფები ცხრილში უნდა შეთავსებოდა ერთმანეთს. გაგიკვირდებათ თუ გეტყვით, რომ ეს ვერ მოხდა?
ერთი საგანი ემთხვევა მეორეს, მეორე მესამეს, მესამე ლექტორი მეხუთეს, მეხუთე პირველს და მესამეს თითო-თითო საათით. მეშვიდე კი თავის მხრივ ემთხვევა მეექვსეს, ოღონდ ნაწილობრივ. ისევ იგივე კითხვა ისმის - რატომ?
სხვა ფაკულტეტეზეც ასეა?
თუ კი, მაშინ რატომ არის ასე?
და თუ არა, მაშინ რატომ მარტო ჩვენთან?
ხანდახან მგონია, რომ ჩვენთან ეს სპეციალურად ხდება, რომ სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა მომავალი მოღვაწეები მივეჩვიოთ პრობლემებს, იქ "შეკვეხებას", სადაც ადგილი არაა, ვიღაცის აწრიალებას და ტვინის წაღებას.
მაგრამ არა, მაპატიეთ, ფანტაზიებში გავიჭერი...

P.S. სადაცაა სემესტრი დაიწყება და ერთი საგნის ქულა ჯერ კიდევ არ დევს... არა, არა, არ გეგონოთ, რომ "შემეტენა". უბრალოდ მგონი ლექტორს დაავიწყდა, ან არ სცალია :)

ყველაფრის მიუხედავად

P.P.S. დროის მდევარი მჭირდება. (მაგიური ნივთი, რომელის საშუალებითაც ადამიანს შუძლია ერთდროულად რამდენიმე ადგილას ყოფნა, უფრო ზუსტად კი დროში მოგზაურობა)

Vladimir Kush

ვლადიმირ კუში - ეს არის მხატვარი, რომელიც მე ჩემმა მეგობარმა სრულიად შემთხვევით აღმომაჩენინა, როდესაც ერთ-ერთი დავალების შესრულებაში დახმარება ვთხოვე. ეს არის მხატვრობა, რომლითაც პირველივე დანახვით მოვიხიბლე, მომხიბლა სილამაზემ ანუ ფერებმა, იდეებმა, შესრულებამ. ყველაზე მეტად კი ნახატების უცნაურობა მომეწონა. ყვავილებისაფრებიანი გემები, პეპელა-როიალი და ნიჟარის სასახლე ძალიან შორს არიან რეალობისგან, უფრო ოცნებებს ჰგავს, ანდა - სიზმრებს. ხო, ნამდვილი სიზმრების სამეფოა.

პეპლები და ყვავილები, მართლაც, მრავლადაა მის მხატვრობაში. უცნაური და არარეალური შეხამებები, ადამიანები ფრთებით, ღრუბლის ჩიტზე მონადირე, ქალი ვარდის თმით, უფრო სწორად კი ვარდები - ქალის ტანით... 

და რაც (ჩემი აზრით) ყველაზე მომაჯადოვებელია - ფერები, ფერები, ფერები...

მე, რა თქმა უნდა, არ ვარ ექსპერტი ამ დარგში. საერთოდაც, ადვილი შესაძლებელია, რომ ძალიან ცუდად ვერკვეოდე მხატვრობაში, მაგრამ ამ მხატვარმა და მისმა შემოქმედებამ არაერთხელ შემიკრა სუნთქვა აღფრთოვანებისგან.

მთვარის სონატა

მეტი ინფორმაციისთვის და მეტი ნახატისთვის იხილეთ მისი საიტი

Peace Times / დრო მშვიდობისა

გუშინ, ანუ 16 თებერვალს ლიტერატურულ კაფე "ქარავანში" გაიმართა ჟურნალ "დრო მშვიდობისას" პრეზენტაცია. იგი სხვადასხვა დროს სხვადასხვა რედაქტორების მიერ გამოიცემოდა, გუშინ კი, როგორც ამჟამინდელმა რედაქტორმა თქვა, გაახალგაზრდავებული სარედაქციო ჯგუფით და ახალი იდეებით დაგვიბრუნდა.

გაახალგაზრდავებული სარედაქციო ჯგუფი

პრეზენტაციამ წარმატებით ჩაიარა. ძველი რედკოლეგიის წევრისა და ახალი რედაქტორის მიმართვების შემდეგ გვაჩვენეს მცირე ვიდეოკოლაჟი. მანამდე კი წამყვანმა აგვიხსნა, რომ თითქმის მთელ დარბაზში დალაგებული "თეთრი მტრედები" სულაც არ იყო ხელსახოცები, არამედ ჩვენ ისინი უნდა გაგვეხსნა და აღმოგვეჩინა ნობელის პრემიის ლაურეატების მიერ წარმოთქმული სიტყვები. ვიდეოკოლაჟში გამოყენებული სამი "გამარჯვებული სიტყვის" მფლობელი კი საჩუქრად მიიღებდა ჟურნალის არა მხოლოდ პირველ ნომერს, არამედ შემდეგ ნომრებსაც მთელი წლის განმავლობაში. გამარჯვებულები სახალხოდ დააჯილდოვა ჯეოსტარელმა ოთო ნემსაძემ, რომელმაც შემდეგ რამდენიმე სიმღერა შეგვისრულა მერაბ ნუცუბიძესთან ერთად.

რაც შეეხება თავად ჟურნალს. როგორც პრეზენტაციაზე ითქვა, facebook-ზე დაიპოსტა და მთავარი რედაქტორის (მეტად ორიგინალურ) სარედაქციო სიტყვაში დაიწერა, ჟურნალის მთავარი მიზანია ყურადღების გამახვილება იმ პრობლემებზე, რომლებიც ხელს უშლიან დემოკრატიული და თავისუფალი სახელმწიფოს არსებობას. მე, როგორც რიგითი მკითხველი თვალის ერთი გადავლებით მოვიხიბლე და რაც უფრო მეტ სტატიას ვკითხულობ, მით უფრო ვრწმუნდები, რომ ჟურნალი საკუთარ მიზანს ნამდვილად ამართლებს. ორიგინალური დიზაინი, ორიგინალური იდეები, ორიგინალური და მრავალფეროვანი მასალა და ყველაფერი ერთი მიზნისთვის - თავისუფლების, მშვიდობის, სიყვარულის გაძლიერებისთვის. 

მე ნამდვილად არ შემიძლია მთლიანად გადმოვცე ის სიამოვნება, რომელსაც მკითხველი მიიღებს ჟურნალისგან. თავად სცადეთ...

back to school

ჩემი სკოლა ყველაზე უფრო საჯაროა საჯარო სკოლებს შორის. ფანჯრებგამოცვლილი გახუნებული კედლებით, მერხებგამოცვლილი გასარემონტებელი კლასებით და რადიატორებგამოცვლილი შესაღები დერეფნებით. ეს ყველაფერი სასწავლო რეფორმასთან ერთად შემოიჭრა უსაჯაროეს სკოლაში. მანამდე კი საშუალო იყო, საშუალო ბავშვებით და საშუალო მასწავლებლებით.

სკოლაში პირველი დღე არ მახსოვს. მხოლოდ რამდენიმე კადრი და აზრი შემომრჩა - მესამეკლასელები ზრდასრული ადამიანები მეგონა, პირველი სართული - სამყაროს ცენტრი. ვერ ვხვდებოდი დედაენაში რატომ ვკითხულობდი თოხს და თხას, როდესაც ყოველდღიურობაში უფრო საჭირო სიტყვები არსებობდა, მაგალითად ჭიქა, ქურთუკი ან ტელევიზორი.

2003 წლის ცნობილი მოვლენების დროს, იმით აღშფოთებულმა, რომ ჩვენი სკოლა სხვა სკოლების მსგავსად არ გაიფიცა აჯანყება მოვაწყე, უფროსკლასელებიც ავიყოლიე და მიზეზად ღუმელის გაუმართავობა დავასახელე. მაშინ პირველად მოვხვდი დირექტორის კაბინეტში (უკანასკნელად კი ბოლო ზარზე. “საროჩკაზე” სამახსოვრო წარწერის გაკეთების მიზნით) ურჩობისთვის სკოლიდან გარიცხვას მიპირებდნენ. საბოლოოდ კი ის დირექტორი უფრო მალე წავიდა სკოლიდან, ვიდრე მე.

ამის შემდეგ ნამდვილი ბრძოლა დაიწყო. ზოგი მასწავლებელი მხარს მიჭერდა სკოლაში “ოპოზიციონერობისთვის”, ზოგი კი პირიქით. ყველაფერი ბანკეტით დასრულდა, სადაც შავი კაბით და მოტეხილი ხელით გამოვცხადდი… კლასელებმა მითხრეს, რომ ჩემი ხელი ახალი ცხოვრების სიმბოლური დასაწყისი იყო. ფიზიკის მასწავლებელმა კი (უკვე მერამდენედ) გამიმხილა, რომ მისთვის ასუცნობიან განტოლებად დავრჩებოდი სამუდამოდ.

ორი წლის შემდეგ

ღიმილით შევაბიჯე სკოლის ეზოში. უკვე ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეორე კურსის სტუდენტი ვარ და ლექტორის მიერ მოცემული დავალების შესასრულებლად ვბრუნდები სკოლაში. უნდა გავატარო “ერთი საათი სადმე”. მე გადავწყვიტე, რომ ეს “სადმე” სკოლა ყოფილიყო.

ნაცნობ ყავისფერ კარზე დავაკაკუნე. დარაჯმა ჯერ გაკვირვებულმა შემათვალიერა, შემდეგ კი მანდატურების ოთახისკენ გამიძღვა. არ ვიცოდი დამთანხმდებოდნენ თუ არა ისინი, მაგრამ კარი მაინც შევაღე. მას შემდეგ, რაც ვუთხარი, რომ რაღაცის თხოვნა მინდოდა, ახალგაზრდა სიმპატიურმა მანდატურმა ცალკე დალაპარაკება შემომთავაზა. თუმცა თხოვნის გაგების შემდეგ ოფიციალური სახით მითხრა, რომ მაგის უფლებას თვითონ ვერ მომცემდა და მირჩია დირექტორი მენახა…

დირექტორის მდივანმა ძლივს მიცნო, რატომღაც შეშფოთდა და სასწავლო ნაწილთან გამიშვა. სასწავლო ნაწილი შეყოყმანდა (შევამჩნიე, რომ ჟურნალისტის სახელი აშინებდათ, არადა ცუდი განზრახვით არ მივსულვარ) ბოლოს დირეტქორი მოვიდა და მანდატურთან გამიშვა ნებართვის ასაღებად.. მას შემდეგ რაც მათი ბიუროკრატიული წყობა და ჩემი ზემოთ-ქვემოთ სირბილის ამბავი მთლიანად მოვუყევი ბოლოსდაბოლოს შევაღწიე “აუღებელ ციხე-სიმაგრეში” – VIII კლასში ქართულის გაკვეთილზე… შევასრულე ჩემი მოვალეობა - 45 წუთის მანძილზე აქტიურად აღვწერდი ბავშვებს, საკლასო ოთახს, მასწავლებელს და სასწავლო პროცესს.

შესვენებაზე კარგად დავათვალიერე დერეფნები და ჩემი ყოფილი საკლასო ოთახის კარი. ახლა იქ პატარები არიან. ოდესმე ისინიც იქნებიან სტუდენტები. რაიმე მიზეზით დაბრუნდებიან უკან - სკოლაში, ნახავენ საკუთარ საკლასო ოთახებს და იფიქრებენ “ახლა აქ პატარები არიან”

და თქვენ რას გრძნობთ საკუთარი ყოფილი სკოლების დანახვისას?